insan sevmediği birine anında cevap verir. çünkü mesele basittir, refleks çalışır. ama sevdiği biri bir halt ettiğinde olay büyür. yapılan şeyden çok, o insanın bunu yapabilmiş olması çarpar. o an neye kızacağını bile seçemezsin. yalanına mı, yaptığına mı, yoksa sana bunu yapabilecek biri olmasına mı?
dışarıdan bakınca cool durur. içeride ise tuhaf bir donukluk vardır. sanki biri sahneyi durdurmuş da sana “birazdan devam ederiz” demiş gibi. “tepki versem ne değişecek” diye düşünürken aslında mesele çözülmez, sadece ertelenir. zaman geçer, sessizlik uzar. karşı taraf bunu umursamazlık sanır. sen de “değer verse burayı boş bırakmazdı” diye düşünürsün.
en garibi de o donma hali geçiyor ama geç geçtiği için artık konuşacak bir şey kalmıyor. çünkü o insan, senin içinde çoktan başka bir yere düşmüş oluyor.
kısacası tepkisizlik, aslında boşluk değil. gecikmiş bir kırılmadır o.
çoğu zaman da en sessiz vedalardan biridir.
