insanın hafızasının kısa vadeye çalışması gibi bir şey. en son ne olduysa, onu en önemli sanıyorsun. sanki geçmiş silinmiş de hayat dün başlamış gibi.
mesela biri sana yıllarca iyi davrandı, yanında oldu, destek verdi… ama bir gün canını gerçekten yaktı. o tek olay gelip her şeyi gölgede bırakıyor. yılların birikimi bir anda siliniyor, aklında sadece o kırgınlık kalıyor. ya da bir futbolcu sezon boyu dökülür, son maç iyi oynar, bir anda “aa adam formda ha, dönmüş” dersin. çünkü beyin en taze veriye hemen sarılıyor, eskileri kazıp çıkarmaya üşeniyor.
aslında beyin biraz tembel bu konuda. en yakındaki, en yeni bilgiyi en doğru kabul ediyor. o yüzden bazen bir günlük bir olay, yılların emeğini tek kalemde silebiliyor. kötü tarafı da bu ya, hem güzel anıları hem birikmiş güveni çok kolay harcıyor.
