fallout: new vegas'ın alt yapısını o kadar çok beğeniyorum ki çok kısa sürede geliştirilmiş olmasından kaynaklı sınırlı içeriğine baktıkça üzülüyorum. mükemmel bir rpg deneyimi, stratejik düşünmeye zorlayan savaş mekanikleri ve zamanına göre çok iyi animasyonlar, çok çeşitli diyalog seçenekleri ve hikayenin gidişini etkileme serbestliği. bu altyapıyı aynen kullanan çok daha uzun soluklu senaryoya sahip ve bol içerikli bir oyunun hayaliyle yatıp kalkıyoruz, ne diyelim.
oyundaki klanlar öylesine yerleştirilmiş klanlar değiller. hepsinin bir misyonu ve vizyonu var, hepsinin üyelerini birbirine bağlayan sebepler var, uyduruk bir oyun unsuru değil gerçek bir örgütlenme gibi hissettiriyorlar ve bu da bu klanlara karşı duygusal hisler geliştirmenize sebep oluyor. kiminden nefret ediyorsunuz, kimini çok seviyorsunuz. bu da sizin kişiliğinizle bu klanların kimliğiyle alakalı olarak değişiyor. mesela ben bombacılara hep hayran olmuşumdur. bir kere bu distopik kaos cehenneminde kendini dış tehlikelere karşı her zaman koruyabilen tek bölge bombacılara ait hava üssü. kendi bölgelerine girmeye çalışan herkesi füzelerle imha ediyorlar. sezar'ın lejyonu bile bombacıların ismini duyduğunda tir tir titriyor. bombacılar birbirlerine sıkı sıkıya bağlılar ve nükleer felaket gerçekleştiğinden beri izole bir medeniyet olarak hareket edip hiç birbirlerinden ayrılmamışlar. bombacılık bir klan üyeliğinden ibaret değil, bir milli kimlik olmuş adeta. hatta kendi tarihlerini anlatan bir müzeleri bile var. okulları ve hastaneleri var, çocukları yetiştiriyorlar ve aile kuruyorlar. çocuklar ve kadınlar nellis hava üssünde güvendeler. bombacılar ayrıca çok özel bir misyona sahipler. nükleer felaketten önce baraja düşmüş olan bir amerikan bombardıman uçağının enkazını oradan çıkarmak ve kendi hangarlarında tamir etmek istiyorlar. çocuktan yaşlısına, hepsinin en büyük hayali bu. çünkü bu uçağı tamir ettiklerinde bu uçakla bütün diyardaki tehlikeleri bombalayarak ortadan kaldıracaklar ve ne sezar onlara ilişebilecek ne de ncr.
oyunun en güzel yanlarından birisi tekrar oynanabilirliği. new vegas'ta her char tamamen farklı bir deneyim sunuyor. yakın dövüş odaklı oynanan oyunla, enerji silahlarına odaklanan oyun deneyimi farklı. gizlilik ağırlıklı bir karakterin görevlerde ilerleyişiyle, diyalog ağırlıklı bir karakterin ilerleyişi çok farlı. bu sayede oyun her oynanışta farklı bir his, farklı bir zevk veriyor. bununla beraber oyuncular hangi klanla yakınlaşıp hangileriyle düşman olabileceklerini de kendileri seçiyor.
