bugün de uyandık, hâlâ hayattayız, hâlâ dertliyiz ama bir şekilde devam ediyoruz. demek ki içimizde hâlâ küçük de olsa bir umut, minicik bir merak, silik de olsa bir beklenti var.
kahvenin ilk yudumu, camdan giren ışık, sokaktan gelen belirsiz sesler… hayatın “tamam, buradayım” deme şekli. bazen büyük mutluluklar değil de bu küçük işaretler tutuyor bizi ayakta.
kim ne yaşıyorsa yaşasın; kalbi yorgun olanlara sabır, kafası karışık olanlara berraklık, yalnız hissedenlere sıcak bir denk geliş diliyorum.
bugün kimsenin canını sıkmadan, kimseye yük olmadan, mümkünse biraz gülümseyerek geçsin.
günaydın.
