Çok güzel bir evim vardı biliyor musun sözlük. 4 oda 1 salon 240 metrekare. Benim çocukluğum rutubetli devlet yurtlarında geçti. O yüzden bir gün hep güzel bir evim olsun diye yaşadım.
Sonra ansızın bir gece evimin duvarları üstüme yıkıldı. Benim çocukluk hayalimi gözümün önünde yıktılar.
Evet evim yıkıldı ama ben yıkılmadım. 3 yıl boyunca hukuk fakültelerinde okutulacak cinsten bir adalet mücadelesi verdim. Gerizekalı müteahhit ve dangalak avukatı bu mahkeme 8 sene sürer devletin alacaklara uyguladığı faiz %25 paran pul olur dedi.
Ama unuttukları bir şey vardı. icradan mal kaçırmak için üzerlerindeki malları düşük tapu harcı göstererek değerinin çok çok altına satarak elden çıkardılar.belediyede projede 421 milyon lira görünen gayrimenkulü göstermelik satışla 9 milyona sattılar. Sattıkları kişi de başkasına 12 milyona sattı. Herşey kitabına göre işliyor gibiydi. Ta ki ben gözlerine vergi ziyaını sokana kadar.
Evet bu satışta en iyimser bir tahminle 200 milyon lira vergi ziyaı var ve devlet ihbarda bulunanlara bu miktarın %10’unu ikramiye olarak veriyor.
Şu anda müteahhitle uzlaştık. evimin bedelini alarak davadan feragat edeceğim. Üzerine 20 milyon lira vergi ihbar ikramiyesi de cabası.
Ama beni bundan daha mutlu eden şey bu dava emsal olacak. Yıllar sonra başka bir depremde herkes benim davamı emsal göstererek mağduriyet yaşamayacak. Bunun hazzını ömrüm oldukça yaşayacağım.
Umarım bir daha ülke olarak böyle felaketler yaşamayız, umarım!
