Gece olunca sözlüğe çöken sessizlik başka bir dünyanın kapılarını aralar. Kelimeler, gündüzün gürültüsünde kaybolmuş anlamlarını geri kazanır gibi, sayfaların arasında usulca dolaşır. Her harf, her cümle, karanlığın ve yalnızlığın içinde daha derin bir tınıya bürünür. Saatler ilerledikçe sessizlik o kadar yoğunlaşır ki, sanki kelimeler bile nefes almayı unutmuş gibi olur. Ve işte tam o an, sözlük sadece bir kitap değil, gecenin en sadık sırdaşı olur; insanın düşüncelerini dinleyen, sessizce onları saklayan bir bekçi…
