Seninle o gün barıştım. Şimdi sadece geceleri yapayalnız ve yalın ayak anlayabildiğim şeyler var. Şimdi benim de yalanlara inanmaya ihtiyacım var; bütün çaresiz insanlar gibi, dağılan bir okul gibi... Acılarımız da birbirine benziyor artık, kızım; birbine benzeyen parmaklar gibi. Ama her birinin eşsiz bir izi var. Bazen gözlerim doluyor karanlıkta ama fısır fısır konuşmaya başlıyorsun yine kulağımın dibinde, hiç susmuyorsun. Ağlamama asla müsade etmiyorsun. "Her şey affedildi, babacık." diyorsun. "Hiç ayrılmayacağız." diyorsun. "Keşke hep yanımda olsaydın." diyorum böyle konuştuğunu duyunca. "Bu kış belki çok kar yağar, birlikte kayboluruz." diyorsun sen bana. Ama kar taneleri birbirine benzemez ki, kızım. Cesetler de benzemez. Ama bir cinayet, başka bir cinayeti hatırlatır her zaman. Koşan atlar, düşen atları hatırlatır. Yağmur yağar, durur, tekrar başlar. Yanlış yolda yürümek, doğru yolda beklemekten iyidir. Beşikten mezara kadar... Karanlıkta herkesle çarpışabilir insan, yalan mı söylüyorum sana?
Affet beni kızım. Affet. Bir sürü doğru söyledik ama hiç burnumuz kısalmadı ki kızım.
