post-truth çağının anadolu coğrafyasındaki en belirgin üst-insan simülasyonudur; zira sahnede kurduğu o meta-ironik evren, salt bir güldürüden öte, türk halkının kolektif bilinçdışındaki travmatik tortuların aristotelesçi bir katarsisle kusulması eylemidir.
onun mizahı, wittgenstein'ın dil oyunları ile heidegger'in dünyaya fırlatılmışlık duygusu arasında sarkaç gibi gidip gelen, varoluşun absürditesine karşı atılmış nietzschevari, nihilist bir kahkahadır; g.o.r.a.'daki o sentetik uzaylı figürü bile, aslında modernitenin yapısöküme uğratılmış, 'öteki' ile kurulan o tekinsiz diyalektiğin ta kendisidir ve biz ona her güldüğümüzde, baudrillardyen bir evrende gerçeğin yitimiyle yüzleşen, kendi hiçliğine sırıtan o aciz özneye dönüşürüz.
