balzac babamızın platonik aşk mevzusunu arşa çıkarıp insanı veremden beter ettiği, imkansız aşkın kitabını yazdığı meşhur eseri. ulan felix, be güzel kardeşim, kadın "ben anneyim, ben iffet abidesiyim" diye diye eridi bitti karşında, sen hala "ah henriette, vah henriette" diye dolandın durdun ortalıkta. her okuduğumda "yav açılın ben doktorum" deyip o vadiye dalasım, bu iki melankolik tipe "kendinize gelin lan" diye tokat atasım gelir ama gel gör ki balzac'ın o betimlemeleri insanı öyle bir çarpar ki kendimizi yine o zambakların arasında, ruhumuzun darlanışını izlerken buluruz. tam bir duygusal işkence ama öyle kaliteli ki mazoşist gibi okutturuyor kendini namussuz.
