“Inter’e geldikten sonra, Real Madrid’e karşı oynadığımız hazırlık maçında inanılmaz güçlü bir gol attı. içimden dedim ki: ‘Bu yeni Ronaldo, her şeye sahip. Fizik gücü, yetenek, hız…’ Ama Adri favela kökenliydi ve bu beni endişelendiriyordu.
Hiçbir şeyi olmayan birinin birdenbire zenginleşmesinin doğuracağı sorunları çok net görebiliyordum. Neredeyse her gün, antrenman sonrası ona soruyordum: ‘Bu akşam ne yapıyorsun? Nereye gidiyorsun?’ Başına bir şey gelmesinden korkuyordum.
Adriano’nun onu çok yakından takip eden ve gerektiğinde toparlayabilen bir babası vardı. Ama sezon başlamadan hemen önce akıl almaz bir olay yaşandı. Brezilya’dan aradılar ve ona hayatını sonsuza dek değiştirebilecek o korkunç haberi verdiler: ‘Adriano, baban öldü.’
Onu hıçkırıklara boğulmuş, telefonu fırlatıp çıldırmış gibi bağırırken gördüm. O günden sonra Moratti ile birlikte onu küçük kardeşimiz gibi korumaya aldık. O dönemde oynuyor, goller atıyor ve her golünü babasına adayıp ellerini gökyüzüne kaldırıyordu.
Ama o telefon görüşmesinden sonra bir daha asla aynı Adriano olmadı. Cordoba ile akşamları saatlerce onu motive etmeye çalışıyorduk: ‘Farkında mısın? Sen Ronaldo ile Ibrahimović’in karışımı gibisin, onlardan daha büyük olabilirsin, her şeye sahipsin!’
Başaramadık… Depresyonunu yenemedik ve bu hâlâ içimi çok acıtıyor…”
--spoiler--
