Abi bu şarkıda Ajda ablamız resmen ciğerimizi söküp masaya bırakmış. o "öyle dertliyim" deyişindeki nağme bile adamı olduğu yere mıhlamaya yeter. Fairuz’un bestesini alıp üzerine öyle bir ses rengi basmış ki şarkı resmen kimlik değiştirip "ben Ajda’yım" diye bağırıyor. hani o dönemdeki o duru ama bir o kadar da jilet gibi keskin vokal kalitesi bugün kimsede yok, yalan yok. Her dinlediğinde insanı alıp yetmişlerin o siyah beyaz ama samimi havasına fırlatıyor, o nostalji damarıyla kaliteyi öyle bir harmanlamış ki mekanın gerçek sahibi olduğunu daha o yıllardan tescillemiş, beton yetmez bu sese.
