bu labirentten çıkmak için önce her adımda yere ekmek parçası bırakmayı düşündüm,
ama sonra fark ettim ki,
her bi adımda, daha önce bıraktığımız ekmeği,
ne zaman bıraktığımızı fark etmemiz imkansız,
birçoğu aşınacak ve bayatlayacak,
hatta silinecek,
bazılarını da ne zaman koyduğumuzu hiçbir surette algılayamayacağız,
sonra aklıma çok daha yenilikçi bi fikir geldi.
hansel ve gratel'in cadıdan kurtulmak için kullandığı ekmek parçacıklarını sonsuz enerjili, her saniye ışık şiddetini azaltsa da asla tam manasıyla sönmeyen bilyelerle değiştirseydik.
sonra bunu yapınca karşıma başka bi sorun çıktı, aradaki ışık şiddeti farkını ölçmek için,
sonsuz enerjiyi algılayabilen,
ve sonsuz enerjinin sonsuz minik dilimleri için aradaki şiddet farkını ölçüp pattern çıkarabilen bi detektöre sahip olduğumuzu varsaydım.
her adımımızda sonsuz uzunluktaki labirent koridoru, sonsuz kere minik fısıtıltıyla yankılanıyor olur (her bi minik odada bulunan kopyalarımız, bu kararı trilyonlarca yıl önce vermiş ve ilerlemiş olurdu çoktan ), ve detektörün ekranı sayesinde sonsuz evreni etkileyen, sonsuz olasılık dağılımıyla, trilyonlarca yıl önce koyduğumuz sonsuz enerjili bilyelerle karşılaştığımızı da tanımlayabilirdik.
her karar, her fikir, çoktan gerçekleşmiş ve çoktan geleceğe dair alacağımız kararları sonsuz ölçekte etkilemiş, sonsuz uzunlukta bi olasılık dağılımıdır.
