hani o 'ikinci yeni' tayfası var ya, işte bu adam onların içinde en çok dumanı tüten, en çok rakıyı tokuşturanı sanki. öyle süslü püslü, havalı laflar etmeye gerek yok, adam direkt hayatın orta yerinden, o bildiğin meyhaneden, o biraz dertli, biraz keyifli insan hallerinden yazmış. şiirleri okurken sanki karşında oturuyor, dumanını üflüyor, bir yandan da sana "ne var ne yok, anlat bakalım" der gibi.
öyle "aşkım, canım" diye dolanmaz, daha çok masa, sandalye, otel odası, cam gibi nesnelerden, yani hayatın fonundan girer mevzuya ama bir girer ki, o camda gördüğün yansımanda bile yüz yıllık yalnızlığı bulursun. "yerçekimli karanfil" dediği an, sen de o karanfilin ağırlığını hissedersin. özetle, ruhuna iyi gelmez belki ama ruhunu çok iyi anlar bu adam. net.
