ne çok uyuduğunu ve buna rağmen ne çok uyumak istediğini fark etti. halbuki eskiden uykudan nefret ederdi. o zamanlar uyku hayatının kıymetli anılarını çalıyordu. yirmi dört saatte dört saat uyku, dört saatlik hayatının elinden alınması demekti. nasıl da çok görürdü uykuyu! oysa çok gördüğü şey hayattı artık. hayat güzel değildi; tatsızdı, acıydı. en vahimi de buydu. "yaşamayı arzu etmeyen bir hayat, sona erme yoluna girmiş demektir."
-martin eden
bence tükenmişliğin, hayattan beklentinin kalmamasının ve depresyonun en gerçekçi tariflerinden biri bu cümleler. ve jack london çok hissederek yazmış bu cümleleri diye düşünüyorum...
