Abi, bak şimdi. Kara Kitap neymiş ne değilmiş diye okumaya kalkışıyorsun ya, başta bir afallıyorsun. Bu Orhan Pamuk dedikleri adam, almış istanbul'u, bilindik ne varsa ters yüz etmiş. Sanki şehrin sisli, puslu, o ara sokaklarında gizlenmiş bir sırrı ifşa ediyor gibi. Romanın kahramanı Galip desen, karısı gitmiş, o da kafayı sıyırıp karısının peşine, bir de kayıp köşe yazarı kuzeni Celal'in izine düşüyor. Olay bildiğin fantastik bir kaybolma/bulunma oyunu. Hani ulu'da "sözlük yazarlarının şu anki ruh hali" falan derler ya, işte bu kitap tam olarak yazarın o karmaşık, derin ruh halini alıp okura zerk ediyor. Okurken "lanet olsun, ne okuyorum ben?" diyeceksin ama bırakamayacaksın. Aşırı dozda istanbul, bolca melankoli ve kafa yakan bir kimlik arayışı. Bitince "neydi bu şimdi?" diye bakakalacaksın, o derece. Net.
