dayımın ahbabı suat abi bu.
oyun da kağıt çalmasıyla ünlüydü, semtte.
hep takım elbise giyer, garip ve fiyakalı saatler takardı
konuşurken ve dinlerken ekseri gülmesi ve çok konuşmasıyla dikkatimi çekerdi ta çocuklukta...
sordum bir gün ''casus abi, neden sen her şeye gülüyorsun''
gözlerime bakarak ve gülerek ''ağlamak sevincin ifadesi olduğu gibi, gülmek de acının maskesi olabilir, çocuk. demişti...ezbere söylemişti.
ama sanki bir sır verir gibi!
çivi gibi aklımda çakılı kaldı....
o söz dünyevi ve uhrevi kendisiyle hiç bir bağı olmayan, kitaplarla hiç de alakası olmayan tipler olmamasına rağmen, mütefekkir kumandan'a aitti, belki 20 sene sonra eserde denk geldim.
casus!
harbiden ne halt olduğu belli olmayan meçhul casus...
ölüp gitti bilmem kaç sene önce.. rahmet olsun.
,
