nihayet savaştan dönmüştüm. eve gitmeden önce telefon ile babamı aradım;
- babacım. döndüm geliyorum!
+ canım oğlum. çok sevinçliyiz annenle beraber..seni dört gözle bekliyoruz.
- yanlız bir sorum olacak size. yanımda bir kolu ve bacağını savaşta kaybetmiş arkadaşım da var. kimi kimsesi yok. bir süre bizle beraber kalabilir mi?
+ oğlum bak. seni anlıyorum. arkadaşın için de çok üzgünüm. onun için elimizden geleni yaparız ama eve getirmesen onu iyi olur. tek kolu ve bacağı olmayan biri hayatımızı kötü yönde etkiler.
"peki babacığım" dedikten sonra telefonu kapattım.
2 gün sonra bir otelin tepesinden aşağı attım kendimi. cenazem baba evime getirildi. annem ve babam son kez beni görmek istediler. tabutum açıldı. ve anne babam benim bir kolumun ve bacağımın olmadığını görürdüler.
