kimse sana ne kadar “ben varım” derse desin, sınav günü herkes kendi kalemini taşır. yardım istersin, “tabii canım” derler… ama o “canım” kısmı genelde en az samimi olanıdır. öğrendim ki bazı insanlar seni değil, kendi ihtiyaç anlarını seviyor. sen varsan varlar, sen yokken “yoğunlar.” o yüzden artık kimseye sitem etmiyorum. herkes karakterinin kapasitesi kadar seviyor, ben de hayal kırıklığına limit koymayı öğrendim. ilk hayat dersim buydu; iyilik, karşılık bekleyince yüktür, beklemeden yapınca huzur.
