“bilir misin eskiden şüphe nedir bilmezdim.
ama bütün bunlar gizliymiş içimde..
hatta kendimi içkiye vermem, kavgalarım, kudurmalarım hep içimdeki çelişmelerden, gelişmelerdendi belki. bunu söndüreyim diye dövüşüyordum. ivan kardeşimiz rakitin'e benzemez, düşündükleri kendindedir; sessiz bir sfenkstir, hep susar. oysa ben tanrıyla bozmuşum. bana acı veren yalnız bu..
ya gerçekten yoksa tanrı?
ya bu düşünceyi insanların yarattığını söyleyen rakitin haklıysa?
tanrı yoksa, yeryüzünün de, evrenin de başı insan demektir. mükemmel!
yalnız tanrısız erdemli olabilir mi insan?
hep onu düşünüyorum. böyle olunca kimi sever insan?
gerçekten, erdemin ne olduğunu söyleyebilir misin aleksey?
bunu düşünerek iki gece uykumdan olduğumu söylersem gülme bana…”
Dmitri için tekrar okumak istediğim dostoyevski kitabı.
