insanı en çok çalışmak değil, hissettiklerini saklamak yorar. Gün boyu gülümser, işini yapar, kimseye belli etmezsin. Ama akşam eve geldiğinde, kapının arkasında bütün maskeler düşer. O zaman fark edersin ki günün ağırlığı sırtında değil, içinde taşınıyor.
Yorgunluk sadece bedende olmaz. Bazen bir bakış, bazen tek bir kelime, bazen de sessizlik insanı yorar. Söylemek isteyip sustukların, en ağır yük haline gelir.
Belki de bu yüzden uykular tam gelmez. Beden uyusa da kalp uyumaz.
