Oda dediğin şey nefes alınmaz bir cehennem. Duvarlar ter ve rutubetle yıllardır kabuk bağlamış; parmağını sürsen yapış yapış, sümüksü bir tabaka eline bulaşıyor. Zemin, üstüne dökülmüş sidiğin, terin ve tozun birleşip kuruyup tekrar nemlenmiş karışımıyla parça parça kabarmış. Yatağın altı ölü hamamböceği mezarlığı; yanına yaklaşınca, yıllanmış sidik kokusuyla karışan çürük böcek kokusu boğazını yakıyor.
Evin içinde insanlar da odanın devamı gibi. Sırtından ter süzülen, kirle katılaşmış saçları yağ bağlamış, nefesi çürük diş ve mide asidi kokan tiplerle dip dibe yaşamak zorundasın. Tenleri nemden yapış yapış, her dokunuşta sanki deri değil, kaygan sümüksü bir yüzey gibi. O kadar uzun süredir yıkanmamışlar ki, beden kokusu artık kişisel değil, kolektif bir lağım havası.
Dışarıdan gelen yemekler de bu iğrençliğin uzantısı. Bayat pirinç, ağzına aldığında taneler birbirine yapışmış, sanki boğazına kayıp gitmek istemiyor, mideye inmeden çürüyor. Çürük soğanın keskin kokusu pirincin üstüne yapışmış, her lokmada ağzında asitli, mide bulandıran bir tat bırakıyor. Ekmeği ağzına atınca dişin küflenmiş yüzeye denk geliyor, o ekşi küf tadı damağına yapışıyor, yutamıyorsun. Yemek değil, zehirli bir çamur gibi. Ama açlıktan yine de yiyorsun, kusmamak için kendini sıkıp.
Günün sıcağıyla ter kokusu daha da ağırlaşıyor. insanların bedenlerinden yayılan ağır, keskin, amonyaklı ter kokusu, havadaki dışkı ve sidik kokusuyla birleşip ciğerine yapışıyor. Burnunla nefes aldıkça iç organlarına kadar bu kokuyu çekiyorsun. Herkes birbirine değiyor, sürtünüyor; nemli, kirli tenler birbirine yapışıyor. Bu dokunuş, sana insan değil, bozuk et pazarı gibi hissettiriyor.
Gece olduğunda da kurtuluş yok. Yattığın yerde çarşaf artık kumaş değil, yılların teriyle nemlenip taş gibi sertleşmiş, yüzüne gözüne sinmiş iğrenç bir deri parçasına dönüşmüş. Kokusu ise ter, sidik, dışkı ve küfün birleşimi. Yutkunmaya çalışıyorsun ama boğazın acı ve ekşi tadla dolu. Uyku da yok, sadece kokuların boğduğu bir kabus var.
