Sabah daha gözünü açar açmaz suratına çarpan şey sabah güneşi değil, sokaktan tırmanan lağım kokusuydu. Yatak dediği, paslı yayları dışarı fırlamış, çarşafı yıllardır yıkanmamış, sidik lekeleriyle haritalanmış döküntü bir yataktı. Ev dediğin zaten ev değil; rutubetle küflenmiş duvarlar, yerde sürünen hamamböcekleri, köşelerde kurumuş bok parçaları. Her köşede başka bir pislik, her nefeste başka bir iğrenç koku.
Dışarı çıkınca “temiz hava” falan bekleme. Sokak zaten bok pazarı. Güneşin altında fokurdayan çöplerden yayılan koku, kaldırıma sinmiş köpek sidiğiyle karışıyor. Yoldan geçen otobüs, egzozundan kara duman püskürtüyor, zaten ağzın burnun kurum doluyor. insan değil, motorların çarkı gibi hissediyorsun.
Köşe başında esnaf sabahın köründe işkembe yıkıyor, lağım suyuna karışan kan kokusu burun deliklerini yakıyor. Sokaktaki çocuklar ayakkabısız, top diye oynadıkları şey çöp torbası. Herkes alışmış gibi ama genç için her saniye işkence. Sanki bütün şehir nefesini vermiş, üzerine kusmuş.
Kanal kenarında yürürken lağım fareleri yolunu kesiyor. Biri ölü, yarısı ezilmiş, üstünde sinekler vızıldıyor. Burnuna giren o koku, ölü hayvanla insan bokunun birleştiği çirkin bir karışım. Mideni bulandırıyor, kusacak gibi oluyorsun ama miden boş; açlıktan başka bi’ şey yok zaten.
Günün ortasında sıcak artıyor. Güneş, üstüne yapışan terini bile pişiriyor. Terin bok kokusuyla birleşip kendi vücudunu düşman gibi algılıyorsun. insan kendi kokusundan tiksinir mi? O çocuk tiksiniyor. Sanki bedenin de seni satmış gibi.
Akşam üstü eve dönüyorsun, ama ev sokaktan beter. içeride ölmüş fare kokusu, dışarıdan gelen lağım havasına karışıyor. Yemek dediğin, yarı pişmiş pirinçle küflü ekmek. Ağzına atarken bile iğreniyorsun. Ama açlıktan başka çaren yok.
Gece olur, ama kokular susmaz. Sidik kokusu, dışkı kokusu, ter kokusu… hepsi yatağına doluyor. Genç gözlerini kapatıyor ama uyku yok. Kendi nefesinden nefret ediyor, kendi varlığından tiksiniyor. Sanki hayat baştan sona bok çukurunda debelenmek için yaratılmış.
