(bu yazı kahramanmaraş depreminden sonraki psikolojiyle yazılmıştır.)
Hayat kısa, ben seni uzun zamandır aklıma ve kalbime getiriyorum. Ve bir gün sana yakışabilmeyi istiyorum. Aile hukuğumuzun bozulmasına müsade etmemek için kendime bile düşündüklerimi itiraf edemiyorum. Sen yine de yazılanları görmek istemiyorsan görmemiş ol. Düşüncelerimi kimseye şikayet etmedikten sonra ailelerimizin samimiyetine zarar gelmez. Mesafeli olmak istersen anlarım. Zaten 3-4 senedir görüşmüyoruz, en fazla bu durumdan dolayı çok uzun bir süre daha birbirimizi görmemiş oluruz.
Sen benim bu hayattaki en büyük tabumsun. Seni sana anlatmak istiyorum ama ismini bile kendime söyleyemiyorum. Hissettiklerimi yazarak bu tabuyu yıkmak istiyorum ama senin hislerini sarsmaktan korkuyorum. Bu hayatta yanlışlarım çok oldu ama doğru yaşamaya çalışıyorsam bunun birazı farketmesen de senin sayende. Sadece bilmeni istedim. Başka bir beklenti içine girmeyeceğim.
