her şey o gün başlamıştı, hani o dünyaya atıldımız gün. her şey ardı ardına geldi yaşarken, her geleni kabullendik üstelik, yaşadık düşünmeden. sonra birisi karşımıza bir şey getirdi bir gün, tüm bu birler -şeyler- günler bağladı yolları birbirine. kaderin tali yollarından birinde denk geldik kaybettiklerimize, almadık. baktık ona, biz olduğumuzu bilerek baktık üstelik. en önemli antigonistimiz sandığımızın aslında bize benzediğini gördük onda, alıştık da. iç çatışmalarımızı boca ettik zamana, bakmaya devam ettik ona. bir şehrin gecesinde hayat kadınını gördük içinde, bir şehrin ayazında yalnız bir kızı, her baktığımızda başka şeyler gördük üstelik. sevdik, suçladık kimi kez. oysa aynalar olandan başkasına benzemiyordu karşımızda...
benzemiyordu kendimize ayndan yansıyan bize.
