bugün, muhteşem bir yazı daha yazmış, cem yılmaz ı neden seviyoruz başlıgı ile. işte yazı içinde gecen şu tespiti, açık yüreklilikle yapabildigi için haşmet babaoglu nu da seviyoruz, yerli bir aydın olma çabasını ve filistin için gecen yıl yazdıgı yazı için seviyoruz onu, bu rezil tipleri yıllarca omuzlarımızda tasıtan medya nın ipligini pazara çikaracak yazıları için seviyoruz onu.
zeki alasya nın yıllarca dindarlarla alay eden esprilerinin, aslında mason oldugunu açıkladıktan sonra, nedeni ve niçin i üzerinde nasıl kara bir rezillige dönüştügünü utanmadan seyreden ve pişkinlik yapan yazar çizer tayfasınıda sen delik deşik ediyorsun, seni de bunun için seviyoruz...
tespiti,
".....
Düşünsenize...
Yıllarca "Bak, bak! Ne önemli şeyler söylüyorum" tavrı takınan ve sürekli özürlü, engelli veya sarhoş insan taklidi yapanlara güldük durduk.
Buna da hiç utanmadan "güçlü mizah" adı verildi!
Şimdi Cem ve ardından gelenlerle sıradan hallerimizin gülünçlüğünü keşfediyoruz. Bunların herkesten saklanacak çirkin haller olmadığını, bir "insanlık durumu" olduğunu hissediyoruz.
Hepsini bir yana bırakın...
Var mısın, Yok musun bittiğinde neden bu kadar neşeli, mutlu, rahattık? Neden yeni işsizler dertlerini unuttu, nasıl oldu da Galatasaraylılar Cumartesi günkü mağlubiyetin ağırlığını üzerinden attı? Gün boyu babasından azar işiten kız çocuğu nasıl mutlu uyudu?
Olağanüstü komik şeyler mi yaptı, söyledi Cem? Hayır.
O halde baştan bir daha soruyorum.
Cem Yılmaz'ı neden çok seviyoruz?
Karşımıza çıktığı her durumda çok sevimli olduğu için.
Gerçek bu kadar yalın ve güzel. "
