insandaki acı çekme merakı nedeniyle en uzun süren aşktır...
yok yere kıskandım, adını duyduğumda sahip olduğum bir şey elimden kaymış gitmiş gibi hissettim...
eğer adını duyamıyorsam kafamda milyonlarca tekrarladım, kendi kendime işkence ettim... geçirdiğimiz bir günü düşünüp durdum, sanki bilinçli bir şekilde yanımdaymış gibi senaryolandırdım...
söylediği her cümleyi kendime yorumladım... sanki o da bana platonikmiş de söyleyemiyormuş gibi...
sonunda gördüm;
hiç benim olmayacaktı, olması imkanlı, fakat söylemesi zordu...
