insana huzur veren bir şehir. hani derler ya, ''anlatılmaz yaşanır'' işte bu gerçekten öyle bir şey. kelimeler her zaman kifayetsiz kalır onu anlatmakta. yaşasan bile her zaman tadı damagında kalır. doyamazsın çünkü. yaşamadan anlatsam anlayamazsın. yaşasan, doyamazsın.
bazen gitmek zorunda kalırsın bir yerlere. izmir'den uzak bir yerlere. daha yoldayken özlersin delicesine. bir an önce geri dönmek istersin. belki yaşarken çok kıymet bilmezsin, ondan uzaklaştıgın andan itibaren anlarsın değerini, hem de fazlasıyla. hani birini çok seversin ama çok yakın davranmazsın. o biri artık yoktur, pişman olursun. sevgimi gösterebilseydim keşke dersin. işte böyle bir şey...
alsancagı, konagı, denizi, güneşi, insanları...
insanları, iyi niyetli, güleryüzlü, bir o kadar da yardım sever...
yolda yanlışlıkla çarpıştıgınız bir kişi, size dönüp tip tip bakmaz. hata kimde olursa olsun, iki tarafta dönüp birbirine gülümser ve elini kaldırıp özür dilerim işareti yapar...
asosyal insan bile bu şehirde keşfeder her şeyi. bu şehir onu asosyallikten çıkarır. bu şehirde asosyal olamazsın. bu şehirde hep insanlarla iç içe olmak istersin. çünkü insanlarıdır izmir'i güzel yapan..
insanlarıdır izmir'i yaşatan.
insanlarıdır izmir'i sevdiren, saydıran.
insanlarıdır izmir'i özleten.
insanlarıdır izmir'i anlatan.
insanlarıdır izmir'i benimseten.
ve insanlarıdır izmir'i coşku dolu yapan...
