annem.. büyüdüm artık biliyorum, kabul etmek görmek istesende sende biliyorsun bunu. ama tutamadım hayatın bir ucundan, sen dur ben varım diyemedim sana hala. acıtıyor be annem senin bu yorgun bedeninle hala benm için çalışman çırpınman acıtıyor annem. senin için elimden gelen tek şey beyaz saçlarını boyamak oysaki sana gençliğimden vermek isterdim, istediğin kadar! yüregimi vermek isterdim bu genç kalp sende dursun diye ama o yğrekte çok acılar var şimdi annem taşıma çok zor inan! sen de biliyorsun bunu görüyorsun acı çektiğimi anlıyorsun sende üzülüyorsun ama anlat deme anlatamam annem. nasıl anlatayımki ben korkarken birgün anne olurum da yavrum böyle acılar çeker diye şimdi seni nasıl kendi acılarımla üzerim annem! bilirim söylesem benden çok yanar canın ama diyemem ki sana kıyamam ki annem!
büyüdü o küçük kızın, babamla senin aşkın gbi bir aşka sahip olacağım sanırken çok kırıldı, senin evlendiğin yaştayken aşkının acısıyla boğuluyor annem! nasıl derim şimdi sana nasıl ortak ederim seni gözyaşlarıma. ben sana kıyamamki annem senin üzülmene dayanamamki. ama anladım artık hayattaki tek meleğim sensin benim, ben büyüdüğümü geç anladım senin yaşlandığını bile göremedi bu gözlerim ama şimdi gördüm herşeyi annem. senin için yapmak zorunda olduklarımı gördüm. acıtsada, yaksada beni senin için o nefret ettiğim okulumda biticek annem ve o zaman sana sen bırak diyebileceğim artık daha da yorma bu bedenini diyebileceğim annem. ama çok geç kaldım biliyorum affet annem inan seni herşeyden çok seviyorum ve hala herşeyi senden beklemek çok üzüyor beni ama sana diyemem bunları seni üzemem annem..
anne böyledir işte elleri ayakları öpülesi, kutsal bir varlık. kendinden önce çocuğum diyen ve hep onlar için çalışan yegane varlıklar...
