bazıları tarafından "sapıklık" olarak nitelendirilse de, sıcak bir havası olan, insanı pek çok konuda düşünmeye iten, kimi zaman insani duygulardan nefret ettiren ve "bu dünya niye böyle" sorusunu sorduran, müzikleri muhteşem bir filmdi. woody allen formdan düşmemiş, dedirtmeye yetti. aşkta ve ilişkide ne istediğini bildiğini sananların bile bir çırpıda karmakarışık duygular içerisine girebilceğini gördük, öğrendik.* insanların "kronik tatminsizlik" duygusunu çok da güzel yansıtmış. insanlar duygularını ve düşüncelerini açıklarken javier bardem abimiz kadar açık olsaydı insanlar birbirini aldatmazdı, her ne kadar onun istediği şey uç ve sapıkça olarak nitelendirilse de.
