Üzülüyorum.
Sahiden olumsuz olarak değerlendirilen duyguları yaşamaktan çekinmemeyi öğrendim zaman içerisinde, rahat rahat üzülmeme izin veriyorum. Dikkatimi dağıtmak için herhangi bir şey yapmıyorum. Bazen bu üzüntü meyvesini vermeli artık deyip bir şeyler yazıyorum, onda da kendimi oyalayıp başka bir şeye odaklanmanın aksine duygularıma yoğunlaşıyorum. Hissettiğimiz kadar filmiz, öyküyüz. Hissizlik düşman başına.
