Tek kelime söylemedi.Az önce duyduğu cümlenin gerçekliği ve bu gerçeği uzun zamandır biliyor oluşu ama o ana kadar kendine söylememiş olması kitlemişti onu.Karşısında duran kadın o büyük insan. Nasıl seninki gibi, saf değil belki ama büyük bir aşkla sevebilirdi ki seni?
-Sana ihtiyacım olduğu için seni seviyorum.
O değil miydi hep yıkmak için gelen? O değil miydi ki her seferinde arkasına bakmadan giden? Sen her saniye onu düşünürken o değilmiydi başkasının kollarında olan? Nasıl seninki gibi saf değil belki ama büyük bir aşkla sevebilirdi seni? Sadece "ihtiyaç" olan bi sevgi. seni yıkmanın o dayanılmaz hafifliği. Dünyada ki en büyük zevk onun için.Öyle ki artık bağımlısı oldu sana acı vermenin.
olsun benim sevgim ikimizede yeter-Salaksın sen.
-Bi an için sende kendi sevgini düşün. ihtiyaç değil mi?
Düşündü bi an. haklı olabilirdi.ihtiyaçtı evet ama bu erkek için "ihtiyaç" değildi.Bu onun hissettiği aşkın kıza olan ihtiyacıydı.Böyle bi aşk başkasına yakışmazdıki bu kadar.O bu kıza aitti.
Benim..dedi çocuk
-Benim seni sevdiğim için sana ihtiyacım var.
