bugün yaklaşık 60 kişinin bir araya geldiği ve ciddi konuların konuşulduğu bir toplantıda dile getirdiğim gayri ciddi soru. benden başka kimse gülmedi o ayrı.
efendim, bildiğiniz gibi akademiyi, siyaseti, kitaplarımı, ailemi, sevdiceğimi, kısacası her şeyimi geride bırakıp aylar önce avrupa'ya yerleştim ve bambaşka bir sektöre, sivil topluma atıldım. ne yapıyoruz? kısaca, avusturya, italya, isviçre, almanya gibi yerlerdeki göçmenlerin haklarını savunuyoruz. bugün de bir toplantı tertib edildi. pakistan'dan tutun endonezya'ya dünyanın 4 bir yanından avrupa'da yaşayan katılımcılar yaşadıkları sorunları dile getiriyorlar ve biz de gerekli notları alıyoruz, tavsiyeler veriyoruz ya da bu kişilerin sorunlarını daha yüksek yerlerde dile getiriyoruz. sorular genellikle bürokratik işlemlerle ilişkili oluyor. sanita tessara için ödeme yaptım ama rezidenzım yok, ne yapmalıyım, göçmen bürosunda şöyle bir ırkçılığa maruz kaldım, sağlık sigortam yok nasıl aşı olabilirim, burada mülteci olarak bulunuyorum soggiorno nasıl yenilerim falan gibi dertler/ sorular. bugün de herkes canhıraş derdini anlatıyordu. tabii o sıkıntılardan dolayı insanın içini acıtan sahneler de gündeme geliyordu. bir tane pakistanlı çıktı, epey üzücü tecrübelerini aktardı (ki adama yapmışlar bunun hesabını soracağız), ortam da gerildi. herkes böyle ciddi sorunlarını paylaşırken ben de biraz ortamı neşelendirmek için "organizasyonda yemek hakkında bilgi verilmedi, yemekler bedava mi?" diye bir söz attım ortaya. yani insanların o kadar ciddi dertleri yanında ölücülük yapıyor gibi görünüp birinin "canım şimdi mesele yemek mi?" diye laf sokmasını ve hep beraber gülmemizi falan bekledim de olmadı. yemek yok dediler. yemekten de olduk. kimse de gülmedi. olmadı yani.
