Hayatımda bulunan çoğu insan gerek aile üyelerim olsun gerek etrafımdaki muhattap olduğum diğer insanlar sert, soğuk, donuk, asabi görünümlü olduğumu söylüyorlar. istisnasız hemen hemen herkesten duymuşumdur bunu ama yine de üzerinde fazla durmazdım ta ki bir güne kadar.
Sokakta oynayan bir grup çocuk ben yoldan geçerken yüzüme dehşetle bakmaya başlayıp ufak ama tedirgin adımlarla yürüdüğüm istikametin tersine hareket etmeye başladı. Çocukların suratındaki o ifadeyi hiçbir zaman unutamam o kadar endişeli ve ekşi bir surat ifadesi takınmışlardı ki içime öküz gibi oturdu yemin ederim.
Çok üzülmüştüm lan bak yine aklıma geldi bu entryi yazıyorum mesela.
Bugüne kadar herkes laflarıyla, hareketleriyle zaten bunu bana hissettirdi. hatta çokça dışlanan, yalnız kurt misali bir insanım.
Bazen sosyal, sıcakkanlı insanlara bakıp neden ben de böyle değilim diye hayıflanıyorum ama daha sonra sert ve soğuk mizacında beni gereksiz insanlardan uzak tuttuğu aklıma geliyor yatışıyorum.
Soğuk insanlara önyargılı yaklaşmayın çoğu aşırı duygusal oluyor bu insanların ama değiştirmeye de uğraşmayın değişemezler çünkü.
Ha ben mi? Ben son derece kötü kalpli bir insan olduğumu kabul ediyorum. insanların benden nefret etmeleri beni üzmüyor güçlendiriyor.
Yani bana yaklaşmamakla doğru olanı yaparsınız. Ayrıca o çocuklarında kafasına sıçayım. Buraya kadar okuduysan zamanını boşa heba ettin hadi siktir git şimdi.
