Tek derdimin geç saatlere kadar oturmayı istemek olduğu "büyüyünce erken uyumayacağım ben de geç saatlere kadar oturacağım." Dediğim zamanlara dönmek istiyorum.
Şimdi geç saatlere kadar oturabiliyorum ancak o saatleri verimli kullanacak mecalim, takatim kalmadı.
Her şey soluk, gıpgiri. Hiçbir şeyin tadının, güzelliğinin farkına varamıyorum. Sürekli gecelerce aklımda olan o takıntılarla cebelleşiyorum. Sıkılıyorum, bunalıyorum, kaygılanıyorum.
En kötüsü de ne yapacağını bilememek bilsen bile nerden başlayacağını kestirememek.
Ben artık "büyümek" değil tekrar "küçük" olmak istiyorum.
