Sensin sebep böylesine içimi acıtan,
Sensin bırakıp giden beni sonsuz karanlıklara,
Sensin aşkınla yakıp kavuran,
Alev alev yanan bir kül parçasının yansımasında,
Yalnızlığın dondurucu soğuğunda sürükleyen beni
O tutku dolu günlerin kavurucu sıcağına;
Yine sensin suskunluğunla,
Bitip tükenmeyen özleminle,
Geçmişin kırıntılarında
Sanki yanımdaymışsın gibi
Bana gülümseyen
Tıpkı minik bir çocuğun
Gamzesindeki o tatlı tebessüm gibi;
Belki de hem hüzünlü, hem de mutlu
Bir adamın sessizliğinde gizemli
Adı aşk kokan renkli mevsim çiçekleri gibi;
