397.
-
insanın mezarını kazıp, kendisinin örtmesini bekleyen şehir.
--spoiler--
hayalet bir sevgili ile yaşıyorum
gitmem gerektiğinde sesini duyduğum
yatağında yanlız uyandığım
sevgisini başkasına gösteren
mezarımın toprağını suluyorum
kaybetme korkusu yaşayarak
biryerde şarkım söyleniyor
rüzgarında duyup sevindiğim an
ürkek sokaklara bakarak
içimden geçiriyorum o sözünü
aslında biz hiç olmadık
tam da korkularının önünde
--spoiler--
