hangi ara baglandım bu kadar, hangi ara icten oldu, benden oldu bilmiyorum.
mesafeye ettigim ilk küfrün sebebidir aura. turuncu sac renginin ne kadar yakısacagını dusunmektir, aynaya asilan fotografa bakmaktır her sabah.
güvenirim kararlarına, düşüncelerine. imrenirdim de aslında icten. bilmez pek. ne yapacagımı bilmedigimde, gercekten karar vermedigimde, aklıma gelen ilk isimdir, cevirdigim ilk numaradır, anlatırım heyecanlı heyecanlı her seyi, dinler, ne kadar sacma olsa da, ne kadar sonsuz olsa da, kızar cogu zaman, "yapma bunu corpse!" , dostlar acı söyler sözüne inanabilme sebeplerimden biridir. ama bilirim, dost dedigin yalnızken yermeli, herkes icinde övmeli degil midir zaten?
