irkçiliktan kesinlike çok farkli anlamlari olan ve aslen temelleri 1789 fransiz devrimine dayanan kavramdir. o gune kadar tanri egemenligi kabulu varken, güçlenen burjuvazi, siyasal haklarini da almak için farkli bir sisteme ihtiyaç duyuyordu, zira tanrisal egemenlik kaynagi bu hak dagitimini dogustan engellemis durumdaydi. bunun yerine ulus egemenligine dayanan iktidar kavrami ortaya çikti ve bunun yan ürünü olarak ulusçuluk (yani milliyetçilik) ortaya çikti. belli bir ulusa dahil olan kisilerin bu ulus bilincini elde etmesiyle pozitif bir birliktelik kurmalari hali seklinde bir tanim bu kavram için son derece uygun olacaktir, irkçilik ise ayni etnisiteden insanlarin disariya karsi negatif bir biçimde siki birlikler olusturmasi olarak basitçe tanimlanabilir.
türkiye için ilginç olan sudur; türk milliyetçisi gruplar dini motifleri siklikla kullanmaktadir, o kadar ki artik bize normal gelmektedir bu. ancak milliyetçiligin dogusu aslinda din egemenligine "karsi" bir harekettir. burada içsel bir çeliski yüzeysel olarak bakildiginda kendi içinde mantikli görülebilir, yani türk kültürünü islami temellere dayandirmak olasidir fakat bu daha çok osmanli-türk iliskisi açisindan boyledir, her firsatta orta asyadan bahseden milliyetçi düsüncenin orta asyada müslümanligin olmadigini da gözardi etmesi ayri bir çeliskidir
