fenerbahçe gibi, ''galatasarayı yenelim de şampiyon olmasak da olur'' demeyen takım.bu tanım cümlesiydi.
bu yüzden seviyorum bu takımı, hala heycanlanıyorum maçlarını izlerken, avrupa da özellikle. fenerbahçe çeyrek final oynadığında, takımı hatırlamıyorum, devid`in 40 metreden gol attığı maçta evde tektim ve sesim kısılmıştı bağırmaktan. anlamıyorum fener yenilince sevinen galatalıları, ya da galata yenilince sevinen fenerlileri. ulan damcık, fenerin şampiyonlar ligi şampiyonu olması birkaç sezon içinde galatasarayın da işine yarar, bakarsın üçüncü olup şampiyonlar ligine gideriz sayelerinde.
herneyse, bu sezon başında beni inanılmaz şaşırttı bu takım. baroş, kewel, meira santic falan. harbiden yıldız adamlardı. helal olsundu. sonra oynanan futboldan hoşnut olmasam da ara ara memnunum hala takımımdan. ha, bir fanatik de değilim elbet. sikimde olmaz yenilse, ama tam oalrak anlam veremediğim bir sevgi var içimde. alışkanlık gibi, her türk genci gibi bize öğretilen takımalrın ismini ezberler onlar için heycanlanırım ben de.
fm oynarken egosunu tatmin etmek için transfer döneminde uğruna ortalığın amına koyduğum takımdır galatasaray.
fenere de ucuza adam satarım bu arada lig heyecanlı olsun diye.
