'' anneleri hep kadınlardan seçiyorlar, ne ilginç? size annemi hiç anlatmadım mesela. pek konuşmazdı ama saçları ıhlamur kokardı. pek kitap okumazdı ama harika çamaşır asar. annem gidince, kalbime iyi bakamadım. erken kurudu. kalbimde bir sızı, bilincimde bir çatlak, zihnimde bir uyuşma. aşık olduğum ilk kadın, coğrafya öğretmenim. karadenizde dağlar denize paralel uzanıyor ama biz onunla yan yana uzanamııyoruz. tv hala tek kanal, varşova paktı, soğuk savaş, nükleer tehditler.. insanlar ölüyor, ben büyüyorum. büyüdükçe kafamda, ellerimde büyüyor. büyüdükçe, hayallerim küçülüyor. görüyorum. insanlık kan kaybediyor. ben insanlığa kan vermek istiyorum, kan gruplarımız uyumsuz çıkıyor. yıkılıyorum.
her şey siliniyor, her şey. tam bitti diyorum, ufuktan ayşegül doğuyor.
ayşegül...
dünyanın en güzel şiiri.
saçları, burnu, gözleri hepsi tam kafiye!
off, keşke az sonra ölmeyecek olsaydım ya!
yalan yok, içten içe hayatım boyunca ben hep ölmeyi istedim. bazen durur, düşünür: yaşıyor olmanın ne kadar saçma olduğunu fark ederdim. size olmuyor mu ya? yaşamal ağır gelmiyor mu? hayat böyle sırtınıza bir kambur gibi binmiyor mu? bana oluyor. düşün ki, 6 milyar insan var dünyada. peki, bana ne gerek var? gerek yok.. bana gerek yok..
tamam o zaman, tamam. bırakın beni öleyim. nasılsa unutuluruz. ne mühendisler, ne doktorlar unutulmuş.
bir ayşegül üzülür, bir de s.. ama o da ertesi gün unutur. çocuk ne de olsa.
ayşegül ağlar, çok ağlar. sonra, daha çok ağlar ama sonra unutur.
hepimiz unutulmak için yaratılmadık mı?
siz, yine de beni hemen unutmayın be. arada bir resmime falan bakın. söylediğim havalı sözleri bir kenara not edin.
ben unutulacak adam mıyım be?
son sözü ne oldu diye sorarlarsa şu şiiri okuyun.
ölüyorum tanrım,
bu da oldu işte.
her ölüm erken ölümdür,
biliyorum tanrım.
ama ayrıca aldığın şu hayat
fena değildir.
üstü kalsın. ''
