ibrahim sabah erkenden kalktı, eşeğine palan vurdu. yanına uşaklarından ikisini ve oğlu ishak’ı aldı. yakmalık sunu için odun yardıktan sonra, tanrı’nın kendisine belirttiği yere doğru yola çıktı. 4 üçüncü gün gideceği yeri uzaktan gördü. 5 uşaklarına, “siz burada, eşeğin yanında kalın” dedi, “tapınmak için oğlumla birlikte oraya gidip döneceğiz.”
6-7 yakmalık sunu için yardığı odunları oğlu ishak’a yükledi. ateşi ve bıçağı kendisi aldı. birlikte giderlerken ishak ibrahim’e, “baba!” dedi.
ibrahim, “evet, oğlum!” diye yanıtladı.
ishak, “ateşle odun burada, ama yakmalık sunu kuzusu nerede?” diye sordu.
8 ibrahim, “oğlum, yakmalık sunu için kuzuyu tanrı kendisi sağlayacak” dedi. ikisi birlikte yürümeye devam ettiler.
9 tanrı’nın kendisine belirttiği yere varınca ibrahim bir sunak yaptı, üzerine odun dizdi. oğlu ishak’ı bağlayıp sunaktaki odunların üzerine yatırdı. 10 onu boğazlamak için uzanıp bıçağı aldı. 11 ama rab’bin meleği göklerden, “ibrahim, ibrahim!” diye seslendi.
ibrahim, “işte buradayım!” diye karşılık verdi.
12 melek, “çocuğa dokunma” dedi, “ona hiçbir şey yapma. şimdi tanrı’dan korktuğunu anladım, biricik oğlunu benden esirgemedin.”
13 ibrahim çevresine bakınca, boynuzları sık çalılara takılmış bir koç gördü. gidip koçu getirdi. oğlunun yerine onu yakmalık sunu olarak sundu. 14 oraya “yahve yire” adını verdi. “rab’bin dağında sağlanacaktır” sözü bu yüzden bugün de söyleniyor.
