Canlı canlı köpeğe yem olma, çıplak elle rakibini öldürene kadar kavga, yumurta kırdı diye kırbaçlanma(neredeyse), kapalı kutuda aç susuz bırakılma, etrafındaki tüm kötü adamların havaya uçmasına ve bulunduğun kafesin kapısının açık olmasına rağmen kaçmamak gibi türlü türlü ezilmelere ve işkencelere maruz kalan siyahilerin ısrarla bu gidişata baş kaldırmaması hatta ve hatta birbirlerine beyaz insanların onlara davrandıkları gibi zalimce davranmaları beni bile sinir etti. Özellikle evin baş seniour'u stephen bunu çok iyi yansıtan bir karakter olmuş.
Ayrıca calvin candy'in, zencilerin kafatasındaki üç tane çıkıntının diğer insanlara hizmet etmek için evrildiğine inanmasına (daha doğru kelime bulamadım) ve siyahilerde yaratıcılık olmadığına savunmasına rağmen sevdiği bir yazar olan dumas'ın daha siyahi biri olduğunu bilmemesi başka bir etkileyici ikilemdi.
Genel olarak gözüme en çok batan bölüm filmin sonu oldu. Tamam yönetmenin tarzıyla tamamen doğru orantılı filmin sonu ama şöyle bitse daha etkileyici olmaz mıydı? ;
Film amerikan iç savaşı'ndan iki yıl öncesini konu alıyor. Bizim alternatif sonumuzda ise film iç savaşın daha yeni bittiği zamanda yer alacak. Django filmin sonlarına doğru eşinin kafasına silah dayandığı için candy'in adamlarına teslim olacak. Buraya kadar her şey aynı. Buradan sonra aralıksız işkence görmeye başlayacak ve belli bir sonra bulunduğu yere şerif gelecek ve artık köleliğin kaldırıldığını söyleyecek. Sonra herkes şok olacak falan diyecem ama django zaten özgür bir insan amk çok saçma oldu neyse tarantino senin sonun güzel kanka öyle kalsın.
