12 yaşımda abilerim güneş gözlüğü taktırıp çok yakışıklı oldun derken fısıldaşarak uzaylıya benzedi demelerine ve kocakafama rağmen uğrunda saçlarımı kazıttığım*, 15'imde depremdi bilmemneydi bir çocuk için şok üstüne şok geçen bir yılın ardından bana hayatımdaki en büyük mutluluğu popescu penaltıyı daha atmadan hüngür hüngür ağlarken bağışlayan, sonrasında telefonda arkadaşlarımla kupaya inanamazken uğrunda ağlaştığım, yurtdışındaki 2 tecrübemde de türk olduğumu duyan insanların direk galatasaray diyerek koltuklarımı kabarttığı, bugün 23'ümde eşşek kadar adam olmuşken bile benfica maçının mutluluğuyla kanepede uyuklarken yıllardır gördüğüm en güzel rüyada maestrosu lincoln'le geyik yaptığım "sen varya sen az şeytan deilsin ipne seniii eheuehe" gibi diyaloglara girdiğim, en büyük aşkım, taraftarı olmaktan dolayı gurur duyduğum, kendimi ayrıcalıklı ve çok şanslı hissettiğim büyük takımdır.
