20.yılına girdiğimiz ülkenin gördüğü en büyük deprem. allah bir daha yaşatmasın. yitip giden bütün canlara bir kez daha allahtan rahmet diliyorum. 7 yaşındaydım o zaman. antalya'dan tatilden gelmiştik. 45 saniye süren gece sarsıntısında babamın, annemin telaşı gözümün önüne geliyor. abim ile aynı odada kalıyorduk. diğer oda da büyük kuzenim teyzemin kızı ablam dediğim ablam da diğer odada idi. babamlar az daha uyandırmayı unutuyormuş ablamı. o da korkmuş tabii. sonrasını hayal mayal hatırlıyorum. ama hani artçıları deniyor ya. bu felaketin psikolojik anlamda artçıları daha kötüydü. zaten okulu o zaman sevmeyen ben, halbuki okul eve sadece iki bina uzaklıktayken, okulda olacağım diye ailemden çok uzakta olacağımı sanıp harbi korkmuştum. gitmek istemedim, o zaman ikinci sınıfa gideceğim gittim ama bir hafta uyum sağlayamadım aklıma hep ev geliyordu değişen öğretmen de gıcığın biri çıkmıştı aksi gibi. ailem gitme dedi, gitmesin dedi babam bile. 1 sene sonra başladım 2. sınıftan tekrar. yani demem o ki en ufak bir maddi ya da fiziki zarar görmememize rağmen psikolojik açıları domino etkisi gibiydi. allah bir daha yaşatmasın.
