17 agustos'ta ziyarete geldigimiz akrabamizda, istanbuldaydik. o ugultu, tam durdu derken ikinci bir kez yeniden ama bu defa cok daha siddetli baslayan deprem, sanki bir kavanozun icine konulmuşta rastgele savruluyormussunuz gibi saga sola carpip doga karsisinda acizligin dibini tatmaniz, kipkizil gok, elini uzatsan yuzlercesine ayni anda dokunabilecekmissin gibi hissettiren yildizlar, çöken telefon hatlari, durmadan artan sekilde revize edilen ölü sayilari, mecburen sokaklarda gecirilen gunler... v.s.
allah bir daha yasatmasin diyelim ki yasatirsa geri dondurulemez nice aci sonuclari olacak.
tabi birde rahmetle anmak icin; (bkz: ahmet mete ışıkara)
(bkz: deprem dede)
cok sey ogrettin sagolasin, varolasin...
