ya çok ayrıntılarıyla gözümüzde büyüttüğümüz, ya da hepten boşvererek yaşanması gerekenleri kaçırdığımız, önemsemediğimiz için elimizden giden hayat. bu hayatta olmamıza rağmen halen başka şeylerin hayallerini kurabiliyorsak, bu hayatın güzelliğini halen yaşayamıyor olduğumuzun kanıtıdır. hayat, içine hayalleri sığdıramaz değildir elbette. hep söylerim, insan hayalleri ile yaşar. ama hayatın getirisindeki şeyleri kaçırdığımız da gerçek. hayat, sözler, şiirler, şarkılar, geçen giden seneler hep masum. masum olmayan bizleriz. iyi kalabilmenin varlığı içerisinde bu hayat bizi boğuyor sanki. ama yine de insan kıyamıyor kendine bile. belki üstümüzden bir kuş geçer, her sabah doğan güneş, yüreğimizde de her gün doğar diye yaşıyoruz işte.
