“... ...Zaman şuuru, insana âit zamanın, “sübjektif-enfüsî” zamanın strüktürü, yapısıdır. Kaygu, yâni olacak olana (istikbâle) yer verme, insan hayatına has olan birşeydir; insan daima kendinden ilerisinde ve kendini aşanda Yaşar. işte, zamanın asıl strüktürü, geçmişle dolu ve geleceğe uzanmış olan bu hâldir. ...”
