Onu tanımadan önce asla inanmazdım tamamen destanlara, şarkı sözlerine meze olan uydurma bir kavram olarak görürdüm aşkı. Ne yazık ki(bitmeden önce ne mutlu bana ki diyordum orası ayrı) aldım bu hissin tadını da. Çok tuhaf bir şey ya. Seninle hiçbir kan bağı, akrabalığı falan olmayan birisine herkesten ve her şeyden fazla değer veriyorsun kimseyle paylaşamadığın şeyleri paylaşıp, kimseyle yapamayacağın şeyleri yapıyorsun. Onunlayken içinde anlamsız bir huzur ve mutluluk onunla değilken de bir huzursuzluk bir mutsuzluk oturuyor insanın içine. Çook ama çook garip ve anlatılması güç bir his bu aşk. Anlatılmaz yaşanır derler ya he işte tam da bunun için söylenebilir o söz. Aslında bende ölen ve bir daha asla canlanmayacak olan bir his için fazla bir entry bu.
