her bünyenin kolay kolay hazmedip kaldıramayacağı bir duygudur. aslında yaradılıştan gelir önemli oranda, yani tohumundan yatkınlık gerekiyor biraz. çünkü melankoli içerisinde hayatı irdeleme vardır, neden vardır, niçin vardır. hadi ben melankolik olayım denince olunan bir duygu değildir kısaca, hamurdan olmak gerekiyor fazlasıyla. yaşamı insanlar farklı farklı sorgular, kimisi zerre etkilenmezken kimisi sınırlarda dolaşır. peki hayatı bu derece ciddiye almak gerekiyor mu? birilerinin bunu yapması gerekiyor, işte bu noktada görev melankoliklerin üzerine düşüyor. yaşanan tecrübeler, çekilen acılar, ızdıraplar belkide en net biçimde melankolikler tarafından değerlendirilir. son derece asil bir duygudur, yaşamı biraz olsun merak eden varsa onlara sormalılar, cevabını uzun uzun alırlar. pek çok şeyi bu derece değerlendirebilecek bir başka insan yoktur daha. bu arada çok ilginç bir noktada melankolik mizacta olan insanlar sürekli bu durumda olmazlar aslında, şayet kapağını çevirip baktığınızda son sayfada bir mağlubiyet yazmıyorsa...
