Yaşattklarım ve yaşadıklarımla çok üzdüğüm insan. Özür de dilesem nafile. Bana "geçmişi değiştiremeyiz ama bugünü değiştirebiliriz "der hep. Ablam ve ben yani iki kardeş çok uzaktayız annemizden. Anne olduktan sonra anladım yüreği sadece bizim için çarpıyor. Her an aklında biz varız. Görüntülü görüşürken dahi sıkıntılıysam anlıyor hemen ne kadar belli etmemeye Çalışsam da. Bazen çok ağlıyorum. Hemen anlıyor. Bazen hastalanıyorum yüzün çok şişmiş diyor mesela biliyor hemen. O başka bir gözle görüyor beni. Çok gelişkin bir yapay zeka programı gibi 3 saniyede tarıyor tüm vücudumu. Bende böyleyim.
Anneler böyledir. Çoğu böyledir.
Dünle bugün kavga etmiş, yarın ölmüş. Ne yapsam da bugüne de bir şey yapamıyorum artık. Kabloların arasına sıkıştık kaldık. Watsaptan arayayım, arayayım, görüntülü arayayım... kokusunu özlüyorum.
